دوستان گرامي و همراهان عزيز :

اين وبلاگ تعطيل شد

چون اون خيلي نامرد بود

                                               بی فایده خود را ز غمان پیر کنی 

اگر تو روی نيمکتی

این سوی دنيا

تنها نشسته ای

آن سوی دنيا

روی نيمکتی ديگر

کسی نشسته است

که همه آن چه ندارد تويی

*کاش به زمانی برگردم که تنها غم زندگیم شکستن نوک مدادم بود*

آيه آه

اگر سايه را مي پرسيدي مي گفت از شقايق كوچك خانه تنها چيدنش را به خاطر

دارم .

سبز بود وصميمي ، ديدگانش خواهران باران ، خوب مي شناختمش.

دم دماي صبح نور كه در ديدگانش مي شكفت بي قرار تا غروب تبسم هي بي صدا

سراغ از مسافري گمشده مي گرفت .

نمي دانم به گمانم مي گفت آشنايي آغازينش با او در خيابان الف كوچه ي ب روبروي

خانه آفتاب بود.

مي گفت آشنا از همان سلام اول با آن همه گريه ي بي اختيار مغموم از بيم ساده

آشنايي مي گفت كه شايد سالها نهايت احساس شقايق بود.

شايد آشنا با نوازش باران و تشنگي نسبتي داشت كه شقايق تمام نامه هايش را به

خط گريه مي نوشت.

مي گفت: حرف بسيار است و وقت اندك و آسمان هم كه باراني.

پس تا چينه آخر ،

آنسوي پرچين گريه ها هي بي صدا و بي سايه ، هي با هزار

سلام بي مقدمه برايش تا طلوع خيال   مي نوشت

اما شقايق آشنا را زير سرپناهي خيس از مژه هاي ماه گم كرده بود.

مي گفت كوچه همان كوچه ، خانه همان خانه ، اصلاً نشاني همان نشاني اما

سالهاست كه ديگر هيچ نامه اي به مقصد نمي رسد.

شقايق را آخرين بار همان زمان چيدنش ديدم.

هنوز هم سبز بود وصميمي .

اما حالا من از آن همه گريه بي اختيار تنها بيت ساده اي از غربت بياد دارم.

کاش می شد همچو آواز خوش یک دوره گرد،

             زندگی را بار دیگر دوره کرد...

از دست مي دهد.                                                         پائولو كوئليو

گاه می اندیشم،

آتش عشق تو خاکستر کرد؟

شكسپير:

 اگر قرار است براي چيزي زندگي خود را خرج كنيم ، بهتر آن است كه آنرا خرج

لطافت يك لبخند و يا نوازشي عاشقانه كنيم